Incontinentie tijdens en na de zwangerschap

Incontinentie tijdens en na de zwangerschap is een veelvoorkomend probleem waarbij zwangere vrouwen en nieuwe moeders moeite hebben om de urine-incontinentie te beheersen. Dit kan variëren van een klein verlies van urine bij hoesten of niezen (stressincontinentie) tot een sterkere aandrang om te plassen met een onvermogen om het op tijd naar het toilet te halen (aandrangincontinentie). Deze klachten kunnen optreden tijdens de zwangerschap en in de weken tot maanden na de bevalling.

De meest voorkomende symptomen van incontinentie tijdens en na de zwangerschap zijn onvrijwillig urineverlies, vooral tijdens activiteiten die druk uitoefenen op de blaas, zoals lachen, niezen, hoesten, of tillen. Sommige vrouwen ervaren ook een plotselinge, sterke aandrang om te plassen, gevolgd door urineverlies. Deze symptomen kunnen variëren in ernst en frequentie, afhankelijk van de individuele omstandigheden en de fase van de zwangerschap of het postpartum.

Incontinentie tijdens en na de zwangerschap wordt veroorzaakt door veranderingen in het lichaam die optreden tijdens de zwangerschap, zoals hormonale veranderingen die de bekkenbodemspieren verzwakken, en de druk van de groeiende baarmoeder op de blaas. Tijdens de bevalling kunnen de bekkenbodemspieren en zenuwen verder worden uitgerekt of beschadigd, wat kan bijdragen aan incontinentie na de bevalling. Bij vaginale bevallingen kan het risico op incontinentie hoger zijn, vooral als er een verlostang of vacuümextractie nodig is geweest.

Bepaalde risicogroepen zijn vatbaarder voor het ontwikkelen van incontinentie tijdens en na de zwangerschap. Dit zijn onder andere vrouwen die meerdere keren zijn bevallen, vrouwen die een vaginale bevalling hebben gehad, en vrouwen met een hoge geboortegewicht baby. Ook vrouwen met een voorgeschiedenis van urine-incontinentie of zwakke bekkenbodemspieren lopen een verhoogd risico.

Het beheren van incontinentie tijdens en na de zwangerschap kan meestal effectief worden aangepakt met bekkenbodemoefeningen (Kegel-oefeningen), die helpen de spieren te versterken en de controle over de blaas te verbeteren. Andere zelfzorgmaatregelen kunnen zijn het aanpassen van de vloeistofinname, het vermijden van irriterende stoffen zoals cafeïne, en het plannen van regelmatige toiletbezoeken. In sommige gevallen kan fysiotherapie voor de bekkenbodem of het gebruik van incontinentiemateriaal noodzakelijk zijn. Als de incontinentie aanhoudt of ernstig is, kan medisch advies worden ingewonnen om verdere behandelingsopties te bespreken, zoals medicatie of in zeldzame gevallen chirurgie.